UFNE KOTY, Russian Blue, Oriental cats

O rasie - Rosyjski Niebieski

  • Rosyjski Niebieski
    Rosyjski Niebieski

Dowiedziono, że koty te bardzo rzadko uczulają. Można z nimi podróżować, nie stresują się zbytnio jeśli ich umiłowany opiekun jest w pobliżu. Nie ma wśród kocich ras bardziej tajemniczej, poniekąd sensacyjnej i owianej legendą historii, jaka krąży wokół kotów Rosyjskich Niebieskich. Uwielbiają zabawy i pieszczoty swojemu właścicielowi towarzyszą niemal we wszystkich domowych czynnościach. Są wyjątkowo ciekawskie. Niech tylko coś się w domu wydarzy, wyleje, wysypie, zagubi, natychmiast oferują najmniej oczekiwaną pomoc. Takie zachowanie dodaje im tylko wdzięku i uroku. Koty Rosyjskie Niebieskie wywodzą się ześrodowiska naturalnego, dokładnie z północnych rejonów Rosji, znad Morza Białego. Do dziś w tych okolicach można spotkać półdzikie koty łudząco przypominające wzorzec rasy. Do Anglii przybyły około 1800 roku dzięki marynarzom, którzy brali je na statki wierząc że Rosyjski Przyjaciel przyniesie im szczęście. Sam Ojciec Św. Jan Paweł II gościł w swych pokojach dwie piękne koteczki Rosyjskie Niebieskie, które towarzyszyłu mu długi czas.

Również Państwo odwiedzający teraz naszą stronę możecie sprawić, by w Waszym domu zamieszkało Wielkie Szczęście w kolorze Nieba o głębokim szmaragdowym spojrzeniu!

Kraj pochodzenia: Rosja

Inne nazwy: archagel cat, spanish blue, charteuse blue, american blue, russian shorthair, norwegian blue, maltese cat

Pochodzenie rasy nadal jest sprawą dyskusyjną. Tak naprawdę niewiele wiadomo o losach przodków tych efektownych kotów. Kot rosyjski niebieski często bywa uważany z rasę naturalną, ukształtowaną w surowym klimacie Rosji, czemu zapewne miał zawdzięczać gęstą sierść z bogatym podszerstkiem. Później jednak kot rosyjski nieco zmieniał się pod wpływem pracy hodowlanej, hodowcy do końca nie wiedzieli jakie go efektu oczekują i zmieniali zdanie, co do wyglądu idealnego kota rosyjskiego. Ostatecznie ukształtowały się dwa odrębne typy rasy: angieski i amerykański.

Powojenna odbudowa rasy

 

Oficjalna nazwa rosyjski niebieski została nadana dopiero w 1939 roku. Podczas wojny kota  populacja drastycznie zmalała , zaginęły też rodowody i dokumenty hodowlane wielu osobników. 

Wcześniej hodowla tych kotów kwitła w Anglii i oraz Skandynawii, i teraz to Szwecja podjęła wysiłek odbudowania pięknej i interesującej rasy.

Opracowano program hodowli; odnalezione koty rosyjskie krzyżowano z takimi rasami. jak niebieski brytyjski krótkowłosy i syjamski niebieski point . W 1960 roku przyszedł pierwszy miot zrejestrowany jako kot rosyjski niebieski.

Efekt nie wszystkim jednak przypadł do gustu. Geny kotów syjamskich bowiem zmieniły typ sylwetki ówczesnego kota rosyjskiego niebieskiego na niemal zupełnie orientalny. Do 1965 roku pracowano zatem nad powrotem do pierwotnego typu. W tym właśnie roku w Europie, a dokładniej w Anglii, felinologiczny świat stał się świadkiem powrotu kota rosyjskiego do swoich pierwotnych cech: krótszego tułowia i ciemniejszego umaszczenia. Dziś cechy orientalne w budowie kotów tej rasy są uznawane za poważną wadę.

Również istotne jest u tej rasy ciemne umaszczenie skóry, które jednak na nosie i opuszkach łap przyjmuje unikalny kolor lawendowy. Podobną cechę mają jeszcze orientalne koraty pochodzące z Tajlandii - czyżby zatem istniał wspólny przodek tych dwóch ras?

Inną efektowną cechą kota rosyjskiego niebieskiego jest srebrzysty nalot na sierści spowodowany genem rozjaśniającym końcówki włosa. Nadaje to kotu dostojny, arystokratyczny wygląd.

Podbój nowych kontynentów

Na początku XX w. rasa trafiła również do Ameryki, ale dopiero po II wojnie światowej zajęto się hodowlą na poważnie. W 1949 roku koty rosyjskie zostały uznane przez CFA, ale dopiero w 1964 pierwszy kot tej rasy doczekał się tytułu Grand Champion (kocur Maja Acre Igor II)

Hodowcy amerykańscy zdecydowanie preferowali koty jaśniej umaszczone, lżejsze, o drobniejszej  głowie i sylwetce oraz bardzo delikatnych kończynach. Tak powstał amerykański typ rasy, zdecydowanie różniący się od angielskiego. Popularność koty rosyjskie zdobywały powoli, ale niezmiernie wytrwale, dzięki uporowi, pracy i oddaniu ich miłośników.

Hodowla kotów tej rasy nie jest łatwa - populacja nadal nie jest wystarczająco liczna, by zapewnić odpowiednio dużą pulę genową. Wiele osobników jest blisko ze sobą spokrewnionych, co nie jest korzystne dla ogólnej  kondycji rasy. Ponadto kocięta w wieku 3 - 4 miesięcy, czyli w momencie przekazania nowemu opiekunowi nie są zbyt atrakcyjne, głównie z powodu żółtych oczu, które swój szmaragdowy odcień zyskują dopiero 8-10 miesięcy później.

W czasie pracy hodowlanej na niewielkiej populacji zdarzały się również problemy. Jednym z nich była nadmierna nerwowość i nieufność wobec nowych ludzi i miejsc. W efekcie której koty rosyjskie przez jakiś czas nie pojawiały się zbyt licznie na ringach wystaw. Jednak hodowcy szybko podjęli pracę nad wyeliminowaniem tej niekorzystnej cechy. Udało się to, i od lat 90-tych koty tej rasy regularnie sięgają nawet po najwyższe trofea na wystawach.

W latach 80-tych w Stanach Zjednoczonych, po kilku skojarzeniach międzyrasowych uzyskano kota rosyjskiego o sierści półdługiej, którego nazwano kotem nebelung (od nazwy mitycznych karłów Nibelungów). Ta niezwykle rzadka odmiana została uzna przez TICA w 1987 roku.

Dziś koty rosyjskie niebieskie są obecnie bardzo popularne w Stanach Zjednoczonych oraz Japonii, gdzie są prawdziwie wielbione.

Kariera w Europie

 

Po raz pierwszy protoplastów dzisiejszych kotów rosyjskich we Francji pokazano w roku 1925, wtedy jeszcze pod nazwą kotów maltańskich, natomiast pierwszy okaz nowego typu został sprowadzony do tego kraju dopiero w 1978 roku przez Marie Aillaud. Francuski klub rasy powstał znacznie później, bo w 1995 roku.

Do Polski koty rosyjskie niebieskie zostały sprowadzone 1990 roku przez hodowczynię Joannę Witkowską, którą zauroczył… znaczek pocztowy przedstawiający kota tej rasy.

Najpierw sprowadzono efektownego kocura Ragdaj Czarus, a rok później przywieziono trzy kotki: Lilia Akwamarin oraz Lidia i Layla z Kayetanki. Powstały też wkrótce hodowle kotów tej rasy: Błękitna Rapsodia (Izabela Iracka), Puma (Barbara Brzozowska) i Blue - Bis (Agnieszka Bisiak). Pierwsze polskie kocięta przyszły na świat ze skojarzenia Ragdaja i Lilii. Klub rasy powołano w 2003 roku. Do dziś koty z polskich hodowli odnoszą już spore sukcesy na wystawach, a kilka z nich uzyskało nawet prestiżowy tytuł Europa Champion, odpowiednik dzisiejszego Supreme Champion (po raz pierwszy Nugat Blue- Bis*PL)

Wśród kotów rosyjskich uzyskano też nowe odmiany kolorystyczne: koty czarne, białe, tabby itp., jednak większość stowarzyszeń felinologicznych podchodzi do tych nowości z rezerwą, i jak dotąd tylko kilka z nich uznało nowe umaszczenia kotów rosyjskich.

CHARAKTERYSTYKA RASY

 

Wrażenie ogólne

 

Ciało długie i pełne gracji. Masa ciała 3 do 5,5 kg. Sierść krótka, z podszerstkiem.

 

Głowa

 

Krótka, klinowata, o prostych liniach. Czoło i czaszka płaskie. Kufa średniej długości, nos prosty, brak przełomu nosowego (stopu). Podbródek mocny.

 

Uszy

 

Duże, szerokie u nasady, małżowiny skierowane do przodu. Lekko zaokrąglone wierzchołki. Skóra na uszach cienka i lekko przeźroczysta, wewnątrz małżowiny nieco owłosiona.

 

Oczy

 

Duże, dość szeroko osadzone, w kształcie migdała (niemal okrągłe, tylko lekko elipsowate), lekko skośne (4). Kolor żywo zielony. U kociąt kolor od żółtego do zielonego (2), ostatecznie kolor tęczówki ustala się po ukończeniu pierwszego roku życia.

 

Szyja

 

Długa, smukła i prosta

 

Tułów

 

Długi, w typie orientalnym foreign (2). Typ kośćca delikatny do umiarkowanego. Dobrze rozwinięta muskulatura.

 

Kończyny

 

Długie, o delikatnej kości. Mocno umięśnione. Łapy małe, okrągłe (4), owalne (1)

 

Ogon

 

Długi, ale proporcjonalny do ciała, prosty, średniej grubości u nasady, zwężający się ku cienkiemu końcowi.

 

Szata

 

Włos krótki, gęsty, bardzo delikatny, pluszowy. Wyraźnie odstaje od skóry. Miękki, w dotyku jedwabisty. Sierść dwuwarstwowa, z bardzo grubym podszerstkiem. Umaszczenie jednolite, o głębokim niebiesko - szarym odcieniu ze srebrnym połyskiem (srebrny tipping). Znaczenia widmowe tabby dopuszczalne wyłącznie u kociąt. Znaczenia tego typu zanikają przed upływem pierwszego roku życia. Na nosie skóra łupkowo- szara, a na opuszkach ciemno-lawendowa (1).

Dłuższa ekspozycja na promienie słoneczne sprzyja przyciemnieniu sierści.

Koty rosyjskie w odmianie czarnej i białej, wyhodowane w Europie i Nowej Zelandii są uznawane przez GCCF, natomiast FIFe i organizacje amerykańskie felinologiczne nie dopuszczają takich umaszczeń.

 

Uwagi

 

Dopuszczalne kojarzenia międzyrasowe: nebelung (4), rosyjski czarny i biały (2).

 

Wady

 

  • Głowa kwadratowa, okrągła lub w typie syjamskim.
  • Oczy okrągłe lub żółte.
  • Podbródek słaby
  • Tułów masywny, krępy.
  • Ogon bardzo gruby u nasady.
  • Sierść przylegająca gładko do skóry.
  • Znaczenia tabby.
  • Znaczenia białe.

 

 

Standard rasy nebelung (rasa bardziej popularna w USA) jest taki sam jak kota rosyjskiego niebieskiego z a wyjątkiem szaty. Jego sierść jest dłuższa i w nieco jaśniejszym odcieniu niebiesko-szarym.

Aktualizacje:
CMS by Quick.Cms | Projekt i wykonanie: DISEGNO STUDIO & BAKALLAND Siberians | All rights reserved! 2014
Facebook